Tijdens mijn bevalling van Luca, ik geloof dat ik net mijn tiende wee weg aan het puffen was. Voelde ik pure paniek. Niet om de pijn. Maar omdat ik besefte hoe snel het zou gaan.

Ik kon niet wachten om het kleine mensje te ontmoeten dat ik straks in mijn armen zou houden. En tegelijk wist ik: dit moment, dit nú, is er straks niet meer. De tijd leek opeens vooruit te rennen.

Dat gevoel is nooit meer weggegaan. Het is precies waarom ik doe wat ik doe.

Ik wil het leven vastleggen zoals het echt is. Niet alleen de glimlach voor de camera, maar het sprekende van een moment. De blik die je kind alleen naar jou werpt. De manier waarop kleine handjes zich vastklampen. Het alledaagse, dat later zo bijzonder blijkt.

Daarom werk ik graag in concepten. Ik luister naar de verhalen die je met je meebrengt, en denk een shoot uit die daarbij past. Geen standaard plaatjes, maar beelden die kloppen bij jullie. Bij wie jullie nu zijn.

Want dat is wat ik je wil geven: de kans om jouw 'nu' mee te nemen naar 'later'.